Toen ik zelf bijna crashte
Herkenning is geen empathie. Het is weten.
Tweeëntwintig jaar runde ik mijn praktijk. Ik zag burn-out bij artsen, advocaten, directeuren. Ik kon de signalen lezen voordat ze het zelf doorhadden.
En ik dacht dat ik immuun was.
Tot ik een contract tekende dat mijn grootste nachtmerrie werd. Twee maanden lang functioneerde ik perfect. Maar ik leefde niet meer.
Tot mijn dochter zei: “Mam, je bent helemaal niet meer die leuke mama. Je lacht niet meer. Ik wil je terug.”
In die woorden hoorde ik alles. De prijs die ik bijna betaalde. De schemerzone waar ik zelf in verdwaald was.
Daarom weet ik wat jij doormaakt en hoe snel het kan gaan.
Psycholoog. Piloot. Dochter van Aruba.
Ik ken de prijs van sterk zijn
Wanneer je bij mij komt, gebeurt er iets onverwachts: ik stel geen vragen over je CV.
Ik zie je.
En dan vraag ik: wie ben je als niemand kijkt? Wat mis je het meest? Wat zou je morgen anders doen als angst geen rol speelde?
Want voor mensen die gewend zijn altijd sterk te zijn, ben ik vaak de schaarse plek waar je niet je rol bent.
Daarom werk ik alleen met mensen die verantwoordelijkheid dragen die ze met niemand kunnen bespreken. Geen groepssessies. Geen standaardprogramma’s. Alleen jij, ik en de waarheid die je al kent, maar nog niet hebt uitgesproken.Twee werelden die niemand anders verbindt
Mijn werk rust op twee fundamenten die zelden samenkomen
De cockpit
De luchtvaart kent geen ruimte voor vaagheid. In de cockpit bestaat er één regel waar je niet over onderhandelt: safety first.
Als het zicht verdwijnt en de druk oploopt, val je niet terug op gevoel. Je valt terug op je instrumenten. Je checkt je coördinaten. Je volgt het protocol.
Die discipline breng ik mee. Ik meet waar anderen gissen. Ik confronteer waar anderen troosten. Ik geef je geen goed gevoel. Ik geef je de feiten.
De kano
Mijn voorouders, de Arowakken van Aruba, wisten iets wat wij zijn vergeten. Je kunt de zee niet dwingen. Je kunt de wind niet sturen. Je kunt alleen je peddel pakken en varen.
Zij gaven mij drie wijze levenslessen mee:
- Angst is geen vijand om te verslaan, maar een signaal om te lezen.
- Kracht zit niet in het tegenhouden van de stroom, maar in het kiezen van je koers.
- De grootste moed ligt niet in doorgaan, maar in durven stoppen.
Stap in de kano en ga
Er zijn dingen die ik in een gesprek kan zeggen. En er zijn dingen die een verhaal nodig hebben.
Ik schreef dit alles op in mijn boek “Stap in de kano en ga”. Niet als handleiding. Maar als verhaal. Het verhaal van Kalin, die bang was voor de rivier maar koos om toch te gaan.
Net zoals jij straks kiest.
In dit boek neem ik je mee naar de ruwe noordkust van Aruba. Via het verhaal van Kalin, doorgegeven door mijn oma, laat ik zien wat leiderschap werkelijk vraagt. Niet harder duwen. Niet meer controle. Maar de moed om los te laten wat je niet kunt sturen.
Dit boek schreef ik voor de professional die de theorie kent, maar de verbinding mist. Die alles heeft bereikt en toch voelt dat er iets ontbreekt. Die klaar is om te stoppen met overleven en te beginnen met leven.
Je wordt doorgestuurd naar uitgeverij Acco
Je weet al of dit voor jou is.
Je hoeft niet klaar te zijn. Je hoeft alleen eerlijk te zijn.
Discreet. Doordacht. Doeltreffend.