Jij leidt alles. Behalve dit.
Je draagt dingen die je met niemand kunt bespreken. Niet met je team. Niet thuis. Niet met een collega. Want jij bent degene die het oplost. Niet degene die ermee aankomt.
Dat is de prijs van jouw positie. En die prijs is hoger dan je laat zien.
Ik ben Sharon Burgler. Ik werk al dertig jaar met artsen, advocaten en directeuren die op het hoogste niveau functioneren en zichzelf zijn kwijtgeraakt in dat functioneren. Ik ben geen coach in hun netwerk. Ik sta erbuiten. En dat maakt het verschil.
Bij mij hoef je niets uit te leggen. Geen context. Geen achtergrond. Ik zie het patroon voordat je het uitgesproken hebt.
Dat weet ik, omdat ik het zelf heb doorgemaakt.
Ik tekende een contract dat mijn grootste nachtmerrie werd. Twee maanden functioneerde ik perfect. Maar ik leefde niet meer. Tot mijn dochter zei: “Mam, je bent helemaal niet meer die leuke mama. Je lacht niet meer. Ik wil je terug.”
In die woorden hoorde ik alles.
Dat is het moment waarop ik wist: herkenning is geen empathie. Het is weten.
Psycholoog. Piloot. Dochter van Aruba.
Ik ken de prijs van sterk zijn
Wanneer je bij mij komt, gebeurt er iets: ik stel geen vragen over je CV.
Ik zie je.
En vraag : wie ben je als niemand kijkt? Wat mis je het meest? Wat zou je morgen anders doen als angst geen rol speelde?
Want voor mensen die gewend zijn altijd sterk te zijn, ben ik vaak de schaarse plek waar je niet je rol bent.
Daarom werk ik alleen met mensen die verantwoordelijkheid dragen die ze met niemand kunnen bespreken. Mensen die eenzaamheid ervaren in de verantwoordelijkheid. Mensen die klaar zijn om te zien wat er mogelijk wordt als ze stoppen met dragen wat niet van hen is. Want dat potentieel is er altijd geweest. Het wacht alleen op het moment dat jij er ruimte voor maakt.
Twee werelden die niemand anders verbindt
Samen geeft dat jou iets wat in een directiekamer of behandelkamer niet bestaat: iemand die terugduwt zonder te oordelen.
De cockpit
De luchtvaart kent geen ruimte voor vaagheid. In de cockpit bestaat er één regel waar je niet over onderhandelt: safety first.
De cockpit leerde mij: als het zicht verdwijnt en de druk oploopt, val je niet terug op gevoel. Je valt terug op je instrumenten. Die discipline breng ik mee. Ik meet waar anderen gissen. Ik confronteer waar anderen troosten.
De kano
De kano leerde mij wat mijn Arowakse voorouders wisten: je kunt de zee niet dwingen. Je kunt de wind niet sturen.
Kracht zit niet in het tegenhouden van de stroom, maar in het kiezen van je koers.
Stap in de kano en ga
Er zijn dingen die ik in een gesprek kan zeggen. En er zijn dingen die een verhaal nodig hebben.
Ik schreef dit alles op in mijn boek “Stap in de kano en ga”. Niet als handleiding. Maar als verhaal. Het verhaal van Kalin, die bang was voor de rivier maar koos om toch te gaan.
Net zoals jij straks kiest.
In dit boek neem ik je mee naar de ruwe noordkust van Aruba. Via het verhaal van Kalin, doorgegeven door mijn oma, laat ik zien wat leiderschap werkelijk vraagt. Niet harder duwen. Niet meer controle. Maar de moed om los te laten wat je niet kunt sturen.
Dit boek schreef ik voor de professional die de theorie kent, maar de verbinding mist. Die alles heeft bereikt en toch voelt dat er iets ontbreekt. Die klaar is om te stoppen met overleven en te beginnen met leven.
Je wordt doorgestuurd naar uitgeverij Acco
Je weet al of dit voor jou is.
Geen standaardprogramma. Geen dossier. Geen verslaglegging. Alleen jij, ik en de waarheid die je al kent, maar nog niet hebt uitgesproken.
Discreet. Doordacht. Doeltreffend.