Dominique redt levens. Behalve die van zichzelf.
Medisch specialist. De collega die altijd bijspringt. De dienst die niemand wil? Zij neemt hem. De patiënt waar iedereen omheen loopt? Die komt bij haar. Ze levert. Altijd. Foutloos.
Tot ze thuiskomt en haar eigen kinderen te druk vindt. Als er vriendinnetjes blijven eten, vlucht ze naar haar slaapkamer. Douche aan. Deur dicht.
Toen ze me belde, zocht ze bevestiging. Iemand die zou zeggen: jij doet het goed, het zijn de anderen. Ik zei: “Bij loslaten horen fouten. De lat die jij voor jezelf legt, is niet de enige weg naar resultaat.”
Ze mailde. Het bedrag was te hoog. Maar het ging niet om geld. Het ging om kwetsbaarheid die ze niet durfde blootleggen. Ik belde haar. “Spiegelen voelt als kritiek,” zei ze. “Dat maakt me woedend.”
Twee weken later liepen we op het strand. “Ik vind je knap irritant,” zei ze, “terwijl ik weet dat je eerlijk bent. Dus ik moet onderzoeken of jij wel de juiste coach bent.”
Ik herkende het patroon; haar behoefte om controle te houden. “Wie ben je als je nee zegt?” vroeg ik. Ze zweeg. Ik wachtte. Niet omdat ik geduldig was, maar omdat de stilte het werk moest doen.
Toen vroeg ik: “Wat voor voorbeeld geef je je dochters? Hoe toon je hen wat voor jezelf staan werkelijk betekent?”
Daar brak ze. “Ik wil dat ze weerbaar zijn. Maar wat zien ze? Een moeder die thuiskomt en haar eigen kinderen te druk vindt. Die haar constante gevecht toont en dan wegloopt omdat ze het niet aankan.” Ze huilde nu. “Ik ben moe, geïrriteerd en onaardig naar hen. Het beeld van een gestresste vrouw geef ik ze mee.”
Ik herhaalde wat ik hoorde. “Je leert ze wat jij hebt geleerd.”
Ze knikte en fluisterde nog half nadenkend: “Ja.”
“Dus wat kies je nu?”
Ze keek me aan. “Ik wil voor mezelf staan en mijn dochters leren dat je nee mag zeggen voordat je breekt.”
Vanaf daar werkten we. Ik liet haar zien hoe elke ja die ze gaf terwijl ze nee bedoelde, haar verder van huis bracht. We oefenden met kleine nee’s. Eerst tegen mij. Toen tegen een collega die op haar gevoel speelde.
Nu werkt ze vier dagen. Haar dochter zei: “Mama, je lacht weer.” Ze neemt zelden extra diensten over en voelt zich vrij van schuld.
Hoofd. Hart. Horizon.
