Jij leidt alles. Behalve dit.
Je draagt dingen die je met niemand kunt bespreken. Niet met je team. Niet thuis. Niet met een collega. Want jij bent degene die alles oplost. Niet degene die met problemen aankomt
Dat is de prijs van jouw positie. En die prijs is hoger dan je laat zien.
Ik ben Sharon Burgler. Ik werk al dertig jaar met artsen, advocaten en directeuren die op het hoogste niveau functioneren en zichzelf zijn kwijtgeraakt in dat functioneren. Ik ben geen coach in hun netwerk. Ik sta erbuiten. En dat maakt het verschil.
Bij mij hoef je niets uit te leggen. Geen context. Geen achtergrond. Ik zie het patroon voordat je het uitgesproken hebt.
Omdat ik het zelf heb doorgemaakt.
Ik tekende een contract dat mijn grootste nachtmerrie werd. Twee maanden functioneerde ik perfect. Maar ik leefde niet meer.
Tot mijn dochter zei: “Mam, je bent helemaal niet meer die leuke mama. Je lacht niet meer. Ik wil je terug.”
In die woorden hoorde ik alles.
Psycholoog. Piloot. Dochter van Aruba.
Dat was het moment waarop ik wist: herkenning is geen empathie. Het is weten.
In al die jaren daarna heb ik geleerd om dat weten om te zetten in werk.
Ik heb honderden artsen, advocaten en directeuren begeleid die precies hetzelfde droegen zonder dat iemand het zag.
Ik leerde horen wat niet werd gezegd.
Ik leerde zien wanneer iemand zijn eigen waarden was gaan verzwijgen tegen zichzelf.
En ik leerde wanneer ik moest spiegelen, wanneer ik moest confronteren en wanneer ik moest zwijgen.
Ik ken de prijs van sterk zijn
Wanneer je bij mij komt, gebeurt er iets: ik stel geen vragen over je CV.
Ik zie je.
En vraag : wie ben je als niemand kijkt? Wat mis je het meest? Wat wil je morgen anders doen als angst geen rol speelt?
Want voor mensen die gewend zijn altijd sterk te zijn, ben ik vaak de schaarse plek waar je niet je rol bent.
Daarom werk ik alleen met mensen die verantwoordelijkheid dragen die ze met niemand kunnen bespreken.
Mensen die eenzaamheid ervaren in de verantwoordelijkheid.
Mensen die klaar zijn om te zien wat er mogelijk wordt als ze stoppen met dragen wat niet van hen is. Want dat potentieel is er altijd geweest. Het wacht alleen op het moment dat jij er ruimte voor maakt.
Wat ik doe is zelden iets toevoegen.
Meestal is het iets weghalen.
Oude ladingen die niet van jou zijn. Verantwoordelijkheden die je ooit op je schouders hebt genomen omdat je dacht dat een ander ze niet kon dragen. Beloften die je onder emotionele druk hebt geaccepteerd en die je jezelf nooit hebt teruggegeven.
Die dingen zitten niet in wat je nu doet. Ze zitten in waarom je het blijft doen.
Als die ruimte ontstaat, pas dan, gaan we bouwen aan wat jou werkelijk dient.
Niet de horizon die je systeem je heeft opgelegd. Niet de horizon die je hebt geërfd.
De horizon die klopt met wie je nu bent.
Twee werelden die niemand anders verbindt
Samen geeft dat jou iets wat in een directiekamer of behandelkamer niet bestaat: iemand die terugduwt zonder te oordelen.
Ik luister als psycholoog.Ik meet als piloot. Ik adem als duiker.
Dat zijn geen losse rollen.
Dat zijn drie manieren van aanwezig zijn die ik tegelijk inzet.
Psychologie zonder instrumenten wordt vaag.
Instrumenten zonder psychologie worden koud.
En beide zonder ademhaling worden hard.
De combinatie is wat jij nodig hebt.
De cockpit
De luchtvaart kent geen ruimte voor vaagheid. In de cockpit bestaat er één regel waar je niet over onderhandelt: safety first.
De cockpit leerde mij: als het zicht verdwijnt en de druk oploopt, val je niet terug op gevoel. Je valt terug op je instrumenten. Die discipline breng ik mee. Ik meet waar anderen gissen. Ik confronteer waar anderen troosten.
De kano
De kano leerde mij wat mijn Arowakse voorouders wisten: je kunt de zee niet dwingen. Je kunt de wind niet sturen.
Kracht zit niet in het tegenhouden van de stroom, maar in het kiezen van je koers.
Waarom ik naast je loop en niet tegenover je zit
De meeste hulpverleners die ik ken, hebben een binnenruimte.
Ik loop buiten. Langs het water, over de hei, onder de bomen rond Hilversum.
Dat is geen sfeer, dat is werkwijze.
Buiten lopen doet iets met je lijf wat een stoel niet voor elkaar krijgt. J
e zenuwstelsel kalmeert. Je hoofd ordent.
Je voelt waar je bent voordat je weet wat je denkt.
Als ik tegenover je zit, kijk je naar mij. Als ik naast je loop, kijken we samen naar wat er is.
Je lichaam beweegt. Je ademhaling verandert.
De stiltes mogen vallen zonder vreemd te worden.
En de dingen die anders niet hardop gezegd konden worden, komen vanzelf.
Dat is geen wandelcoaching.
Dat is hoe ik werk omdat ik dertig jaar heb gezien dat het zo werkt.
Voor jouw niveau. Voor jouw type vraag. Voor wat er werkelijk gezegd moet worden.
Stap in de kano en ga
Er zijn dingen die ik in een gesprek kan zeggen. En er zijn dingen die een verhaal nodig hebben.
Ik schreef dit alles op in mijn boek “Stap in de kano en ga”. Niet als handleiding. Maar als verhaal. Het verhaal van Kalin, die bang was voor de rivier maar koos om toch te gaan.
Net zoals jij straks kiest.
In dit boek neem ik je mee naar de ruwe noordkust van Aruba. Via het verhaal van Kalin, doorgegeven door mijn oma, laat ik zien wat leiderschap werkelijk vraagt. Niet harder duwen. Niet meer controle. Maar de moed om los te laten wat je niet kunt sturen.
Dit boek schreef ik voor de professional die de theorie kent, maar de verbinding mist. Die alles heeft bereikt en toch voelt dat er iets ontbreekt. Die klaar is om te stoppen met overleven en te beginnen met leven.
Je wordt doorgestuurd naar uitgeverij Acco
Je weet al of dit voor jou is.
Geen standaardprogramma. Geen dossier. Geen verslaglegging. Alleen jij, ik en de waarheid die je al kent, maar nog niet hebt uitgesproken.
Discreet. Doordacht. Doeltreffend.